Bouwen aan vrede

Ik ben nog niet eens weg uit India, toch ging het vorige week al door me heen om snel terug te komen. Vorige week waren we een aantal dagen op het Henry Martin Instituut in Hyderabad, daar had ik het erg naar mijn zin. Ik had daar best meer tijd willen doorbrengen. Ze hebben goede contacten met de Universiteit Utrecht, dus wie weet kan ik voor mijn studie een keer terug keren naar dit instituut.... (Als dat mag, papa, mama?)

Het Henry Martin Instituut (HMI) is in 1930 opgezet op verzoek van de Indische Raad van Kerken als centrum voor studie van de Islam, om Gods woord onder moslims beter te kunnen verspreiden. In de loop der jaren veranderde er veel in India en ook de kijk op missie en evangelisatie veranderde. Daarmee onderging HMI ook een aantal veranderingen. Studie van de Islam is nog steeds een van de pijlers, maar interreligieuze dialoog en verzoening zijn er bij gekomen. 

Community Development Centres

In sommige delen van de stad Hyderabad is de relatie tussen hindoes en moslims gespannen. Dat heeft in het verleden tot geweldsuitbarstingen geleid, waarvan een grote in 1991. HMI voelde zich geroepen om de spanningen tussen deze groepen te verminderen en doet dat door middel van gemeenschapscentra in deze wijken. In deze centra zijn basisscholen voor de eerste vier leerjaren. Kinderen met een verschillende religieuze achtergrond leren hier elkaar te respecteren. Ze vieren diverse religieuze feesten samen, ze ondernemen activiteiten en spelen samen, en er worden lessen gegeven over vreedzaam samenleven.

Vrouwen vinden ook een plek in de centra. Zij kunnen hier naaicursussen volgen, leren weven of henna aanbrengen, bijvoorbeeld. Langzaam worden de vrouwen in contact gebracht met vrouwen van andere religies, opdat ze elkaar leren kennen. Elkaar kennen kan al veel spanning wegnemen, doordat men de mogelijkheid krijgt om vragen te stellen aan de ander. Kennis over de ander is belangrijk. Ook de vrouwen vieren diverse religieuze feesten samen en krijgen workshops 'bouwen aan vrede'.

Hetzelfde wordt gedaan voor jongemannen. Zij worden ook door trainingen en workshops met elkaar in contact gebracht. Het heeft allemaal als doel de spanningen tussen de groepen weg te nemen. 

Ik vond het heel interessant. Interreligieuze dialoog is belangrijk, dat wist ik al. Het is hier nog eens extra bevestigd, omdat ik hier gezien heb hoe interreligieuze dialoog op een basaal niveau werkt. Op dat basale niveau is deze dialoog al belangrijk, een route naar vreedzaam samenleven.

Verzoening

We hebben met elkaar ook gesproken over verzoening. In India leven de meeste mensen vreedzaam samen. In sommige regio's echter zijn er conflicten tussen hindoes en moslims of hindoes en christenen. Een bekend voorbeeld is het conflict in Gujarat (noordwesten) tussen hindoes en moslims, dat begon met een brand in een trein bij Godhra, 2002. HMI is hier een poosje actief geweest, maar heeft helaas wegens ernstige bedreigen het werk moeten staken. Ze zijn nu vooral actief in het noordoosten, waar conflicten om diverse redenen zijn; daar speelt religie vaak een ondergeschikte rol in. HMI probeert daar om met de lokale bevolking te werken aan een verbetering van de situatie, door eerst en vooral te luisteren naar wat de bevolking wil. Daar proberen ze in te voorzien. Ook op dit vlak verricht HMI zeer interessant werk.

Voor wie meer wil weten over de situatie in het noordoosten van India: google eens op Irom Sharmila. Zij is een activiste uit Manipur (staat) die al meer dan 12 jaar in hongerstaking is als protest tegen de militaire aanwezigheid daar. Dit is slechts een van de dingen die daar spelen. 

Persoonlijk

Met mij gaat het goed. Ik kan de warmte hier goed verdragen, vooral door liters water, thee en koffie te drinken. De piek in de temperatuur is begin mei, dus als ik die periode overleef, dan moet het verder goed komen ;)

Ik ben nog niet ziek geweest. Het 'ergste'  wat ik tot nu toe heb gehad, is een flinke blauwe plek op mijn arm, omdat ik een paar treden van een trap naar beneden gleed.

In de groep gaat het behoorlijk goed. We kennen zo onze ups en downs, maar over het algemeen kunnen we het goed met elkaar vinden. We lopen tegen cultuurverschillen aan, gelukkig kunnen we grapjes maken over de meeste verschillen. Een van de grootste irritaties is misschien wel de punctualiteit. Het zijn altijd dezelfde twee (Indische) jongens op wie we moeten wachten. Net als in Afrika, is tijd in India ook een rekbaar begrip. Ik begreep dat de NS in Nederland nog altijd regelmatig problemen heeft op het spoor; in India is het heel normaal dat een trein een half uur later komt dan gepland..... Ach, tijd is relatief.

Ik ben dankbaar voor alles wat ik meemaak. Ik maak nog veel meer mee dan ik hier ooit op mijn blog kan verwoorden. Soms loopt mijn hoofd over van alles wat ik zie, leer en ervaar. Sommige situaties zijn zo complex.... Ik probeer al mijn ervaringen aan elkaar te puzzelen en een visie op missie te ontwikkelen; dat kost vanzelfsprekend tijd. Maar nu al zijn deze twee maanden onvergetelijk. Het voelt alsof ik al zoveel langer wegben, ik heb nauwelijks tijd om Nederland te missen. Ik moet nu alleen regelmatig denken aan de troonswisseling, een dag die ik graag in Nederland zou willen mee maken. Ik hoop van u wat te horen over deze dag, dat mag ook per mail (zie: 'contact').